۱۳۹۸ بهمن ۱۲, شنبه

یادداشتی بر گفته‌ی جرمی بنتام

چه چیزی انسان و حیوان رو از هم جدا میکنه؟ قدرت تصمیم گیری؟ اراده؟ قدرت تکلم؟ مشخصات ظاهری؟
قبل از پاسخ به این سوال، بهتره یک نقل قول از جرمی بنتام بخونیم: 

«انسان نباید از خود بپرسد آیا جانوری سخن می‌گوید یا توانایی استدلال دارد، بلکه آیا درد می‌کشد یا نه؟»

رفتار ما با جانورهایی که درد میکشند چجوریه؟
ما هرروز نمیریم بلیت بخریم و از زندانی های توی زندان بازدید کنیم و بهشون غذا بدیم.
چی باعث میشه به باغ وحش سر بزنیم؟
ما آدم ها رو شکار نمیکنیم و نمیفروشیم.
چی باعث میشه با موجودات دیگه این کار رو انجام بدیم؟
ما آدم ها رو پرورش نمیدیم که بعدا بکشیم و بخوریم. بچه هاشون رو جدا نمیکنیم و شیر مادرهاشون رو نمیدوشیم تا بفروشیم. اونم توی کارخونه! اونم به صورت عمده!
سالیانه میلیونها تن مواد طبیعی و شیمیایی خرج پرورش دام و طیور میشه. دام و طیوری که به جز مرگ و تبدیل شدن به خوراک، سرنوشت دیگه ای در انتظارشون نیست.
با این موادی که برای پرورش این موجودات بدبخت مصرف میشه، میدونید میشه چندتا انسان فقیر رو سیر کرد؟
چی باعث میشه هنوز فرهنگ «سگ خوری» توی چین ادامه داشته باشه؟

حیوانات حق زندگی دارند. وقتشه به خودمون بیایم و برای نجاتشون یک فکری بکنیم. وقتشه باهاشون درست رفتار کنیم. وقتشه حیوانات رو از باغ وحش آزاد کنیم و به طبیعت برگردونیم. بعدش میتونیم باغ وحش ها رو تبدیل به مکانی برای نگهداری گونه های نیاز به مراقبت و محافظت و درحال انقراض کنیم. وقتشه به خودمون بیایم. وقتشه از قتل و جنایت در حق سگ های بیچاره ی ولگرد دست بکشیم.
وقتشه انسان باشیم.